Dit is een van die beste maniere om te spaar vir jou aftreetyd, hetsy jy in diens is of selfstandig is. Uittree-annuïteite kan die verskil maak tussen ‘n vroeë en gemaklike aftrede of finansiële ellende in jou senior jare.
‘n Uittree-annuïteit is ‘n langtermyn belastingtoegewende belegging wat spesifiek ontwerp is om aftreevoordele aan ‘n individu te bied. Die primêre rede vir die instelling van uittree-annuïteite is om individue wat nie lede is van ‘n pensioen- of voorsorgfonds toe te laat om tot ‘n aftreespaarplan by te dra.
Nieteenstaande die laasgenoemde, kan individue wat lede is van ‘n pensioen/voorsorgfonds ook in ‘n uittree-annuïteit belê. Soos in die geval met ‘n pensioenfonds, is uittree-annuïteite onderworpe aan die Wet op Pensioenfondse en moet dit deur die Kommissaris van die SAID goedgekeur word.
Hoe werk uittree-annuïteite?
‘n Mens mag gereelde maandelikse bydraes maak tot ‘n aftreebesparingsplan en ‘n vervaldatum kies tussen die ouderdom van 55 tot 69. Ingevolge wetgewing is dit belangrik om daarop te let dat toegang tot jou fondse voor die ouderdom van 55 nie toegelaat word nie, tensy in die geval van ongeskiktheid of dood.
Enkelbedragbetalings word ook toegelaat tot ‘n uittree-annuïteit. Voordele kan net verkry word vanaf die ouderdom van 55 jaar en met ‘n goed gedokumenteerde feit dat slegs ‘n klein persentasie van die Suid-Afrikaanse bevolking in staat is om gemaklik af te tree in finansiële terme, kan uittree-annuïteite gesien word as ‘n “gedwingde spaargeld ‘vir diegene wat dit kies.
By volwassenheid word 1/3 van die waarde van die annuïteit uitbetaal as ‘n enkelbedrag, terwyl die balans van die 2/3 ‘n verpligte annuïteit (pensioen inkomste) vir ‘n bepaalde termyn bied. Dit verseker dat lede van die aftreefonds ‘n deurlopende inkomste kan hê vir die res van hul leeftyd.
Hierdie maandelikse uitbetalings is onderhewig aan die land se belastingstelsel, maar mense ouer as 65 jaar kom in aanmerking vir laer belastingkoerse.
Is ‘n uittree-annuïteit nodig?
‘n Onlangse studie het aan die lig gebring dat slegs 6% van Suid-Afrikaners finansieel verseker sal aftree, en die behoefte om besparing te bemoedig noodsaaklik is. ‘n Uittree-annuïteit is ‘n langtermyn opsionele spaarplan vir die senior jare. Alhoewel dit nog nie ‘ n verpligte belegging is nie, moet dit beskou word as ‘n noodsaaklikheid om ‘n waardige aftrede te verseker op ‘n ouderdom waar voltydse werk moontlik nie beskikbaar of moontlik is nie.
Hoe verskil ‘n UA van pensioen-/voorsorgfondse?
Pensioen- en voorsorgfondse is aftreevoordele wat deur die werkgewer vir die werknemer voorsien word terwyl die werknemer in diens is. Die werkgewer en werknemer stem daartoe in om albei gesamentlik tot die werknemers aftreefonds by te dra. Beide deelnemende lede kry belastingtoegewings vir hul bydraes. Daarom moet daar ‘n verhouding tussen werkgewers en werknemers bestaan om ‘n lid te wees van ‘n pensioen- of voorsorgfonds.
‘n Uittree-annuïteit is ‘n uittree-besparingsinstrument om selfstandige besigheidsindividue aan te moedig en aan te spoor, en of daardie individue wat nie aan ‘n pensioen- of voorsorgfonds behoort aan te spoor om te spaar vir aftrede. ‘n Lid van ‘n uittree-annuïteit mag belastingaftrekkings op die bydraes kry, beperk tot 15% van die belasbare inkomste.
Aangesien Suid-Afrikaners nie voldoende spaar vir aftrede nie, is daar belastingaansporings om die werkgewer en werknemers aan te moedig om aan pensioen- en voorsorgfondse deel te neem. Daar is egter geen belastingsvoordele aan ‘n werkgewer wat bydra tot ‘n uittree-annuïteit nie. Die bydrae wat deur ‘n werkgewer gemaak is, word beskou as die werknemer se betalings, daarom word hierdie bydraes by die werknemer se inkomste ingesluit.